در زندگی انسان زمانی می رسد که با تمام آشنایی و قرابت با اطراف و اطرافیان ، خویش را بیگانه با آن ها می یابد ، این پدیده دلایل گوناگونی می تواند داشته باشد از جمله مشکلات روحی شخص ،نظیر بد بینی ها ، افسردگی ها و یا ناتوانی شخص در برقراری ارتباط اجتماعی ، اما گاهی دلیل این "احساس تنهایی کردن" چیزی فراتر از این گونه گزاره هاست ، در این موارد انسان راه خویش را جدا از خویشان خود می بیند ، دغدغه های خود را متفاوت با دغدغه های دیگران می یابد ، میان خواسته ها و سطح توقعات خود با دیگران اختلاف چشمگیری مشاهده می کند ، این پدیده در زندگی تمام انسان های بزرگ حادث بوده است ، چگونگی شناخت و برخورد با این پدیده می تواند شخص را در پیمودن راه کمال وسیر و سلوک به سمت حق یاری نماید یا از طرف دیگر شخص را به ورطه افسردگی ها و بدبینی به جامعه و عزلت و گوشه گیری سوق دهد .
در مکتب عرفان، دنیا پیش از هر چیز تجلی صفات حق است و بدون تردید این اندیشه از اساسی ترین آراء و تفکرات عرفانی است ، چرا که درسمت و سوق رفتار و کنش های عارف در مقابله و رویارویی با پدیده های متفاوت دنیوی سهمی بسزا دارد و نقشی بسیار محسوس ایفا می نماید.
در مکتب عرفان دنیا به مثابه آیینه ای است که جلوه دار جلال حضرت حق است و تمام پدیده های آن چون اوهامی است که از آن وجود حقیقی بر پرده فهم آدمی نقش می بندد .
