کتاب "حدیث بندگی و دلبردگی" کتابی است که در آن کوشیده شده است از دریچه و منظره دیگر و تازه تری به مسئله دعا و دیالوگ انسان با خدا پرداخته شود ، در اوراق مختلف کتاب با جملات و تعابیر نغز و زیبایی روبه رو می شویم که حقایقی را که چه بسا تا کنون بدیهی پنداشته ایم با چهره ای متفاوت به ما می نمایانند. مطالعه این کتاب می تواند ارزش و اهمیت گفتگو با خداوند را بیش از پیش برای مخاطب روشن ساخته و افق تازه و عمیق تری را پیش روی او قرار دهد.
در پشت جلد کتاب این جملات آمده است که نمایه ای از دیدگاه کتاب به مسئله دعا است :
دعا فقط صحنه خواندن خدا نیست ، که عرصه شناخت او هم هست ، مونولوگ نیست ، دیالوگ هم هست ، سخن گفتنی دو سویه است و در این مکالمه و مخاطبه است که هم انس حاصل می شود و هم شناخت ، هم پالایش روح می شود ، هم تقویت ایمان ، هم دل خرسند می شود و هم خرد . و چنین است که آدمی به تمامیت خویش در محضر تمامیت طلب ریوبی حاضر می شود و نه دستار که سر را هم می بازد ، و نه به اضطرار عاقلانه که به اختیار عاشقانه می شکند . معشوق همه وجود عاشق را از دل و جان و خرد می خرد و استیفا می کند و این سودای خوش عاقبت در صحنه پر صفای دعا صورت می گیرد که سیرابی سیرت و سریرت در اوست.
در دعا هم از نیاز عاشق سخن می رود ، هم از ناز معشوق ، هم از احتیاج این ، هم از اشتیاق او ، هم از انس ، هم از خوف ، هم از محبت ، هم از معرفت ، هم از توبه و انابت ، هم از کرم و اجابت ، هم از حاجات معیشتی و زمینی ، هم از مطلوبات آرمانی و آسمانی ، هم از تسلیم هم از تعلیم . و چیست جز دعا که این همه نعمت و برکات از دامان و آستین آن سخاوتمندانه فرو ریزد و آن همه خدمات و حسنات کریمانه از دست او برخیزد؟
پس از مطالعه کتاب چکیده ای از آن تهیه کردم که در این پست می توانید آن را مطالعه کنید.
حدیث بندگی و دلبردگی – بخش اول
